sponsored by NEON

participating artists: Séverine Hubard, Paul Souviron, Eva T. Bony, Martha Dimitropoulou, Apostolos Karakatsanis

"Epitopou" cultivates a collaboration between Greek and French artists focused on cultural exchange and creating an on-going dialogue through the use of open space. The project is taking place for the second time on the island of Andors and is based on the production of ephemeral installations in situ located along a path about two kilometers long . The Greek word "Epitopou" has a dual reference to both the short production time of the works and the location in which they are set. The five artists, Eva T. BONY , Martha Dimitropoulou, Apostolos Karakatsanis, Séverine HUBARD and Paul SΟUVIRON produce site specific pieces with reference to the physical space in which the work is set. Each piece temporarily activates its own location as well as engaging in a larger dialogue with the rest of the work. Epitopou includes additional events such as talks and screenings which aim at broadening the viewer‘s experience. The all around help and support of the local community reinforces the sense of collectiveness which is present throughout the project.
For the second edition of "Epitopou", the artists have made use of materials in an organic manner. They have collected matter that has been rejected by nature or by man and reuse it as their primary medium. This is evident first and foremost in the work by Martha Dimitropoulou who uses pine needles, which nature has rejected, and moulds them in a delicate and time consuming way. Séverine Hubard, uses desks that have been abandoned in the island's closed elementary schools, suggesting symbolical references to the importance of knowledge and education. Likewise, lime stone and other building materials used in the pieces by Eva Bony and Paul Souviron, are drawn from nature, processed and then returned back to their host environment. Apostolos Karakatsanis on the other hand, composes a ground plan of a burnt house out of stone, referring to natural loss, ruins and foundations.
Thus, a duality is observed within the work, as their primary material conflicts with the environment as a foreign object when in fact nature is its direct and indirect source. Questions are therefore raised as to the recurring cycle of production-consumption-rejection-consumption. While strolling along the path, this circular process seems to gradually unravel and into a linearly time-space experience.
The artists, through these means, critically comment on current social and economic affairs emphasising the importance of locality. The coincidental collection of worthless matter as an artistic medium leaves the viewer with feelings of both nostalgia and of optimism. The viewer is called on to elaborate upon this duality, as he finds himself heading toward the end of the path.
Το « Επιτόπου » διαμορφώνεται μέσα σ’ ένα κλίμα συνεργασίας και πολιτιστικής ανταλλαγής ανάμεσα σε Έλληνες και Γάλλους καλλιτέχνες και ανοίγει ένα διάλογο με τον εξωτερικό χώρο μέσα απο την δημιουργία μίας σειράς εφήμερων εγκαταστάσεων κατά μήκος διαδρομής περιπάτου_μήκους δύο περίπου χιλιομέτρων. Η πρόταση υλοποιείται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο νησί της Άνδρου και όπως ο τίτλος προσδιορίζει το ‘Επιτόπου’ έχει διπλή αναφορά αφενός στον χρόνο παραγωγής και αφετέρου στον τόπο παρουσίασης των έργων. Οι πέντε καλλιτέχνες, Eύα T. BONY, Mάρθα ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, Απόστολος ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ, Séverine HUBARD , Paul SΟUVIRON παρουσιάζουν μια σειρά εγκαταστάσεων με σημείο αναφοράς το φυσικό χώρο. Kάθε εγκατάσταση ενεργοποιεί πρόσκαιρα τον χώρο στον οποίο τοποθετείται και ανοίγει έναν ευρύτερο διάλογο με τα υπόλοιπα έργα. Το Επιτόπου πλαισιώνεται από προβολές και συναντήσεις που σκοπό έχουν να διευρύνουν την επικοινωνία με το θεατή. Η συμμετοχή και η βοήθεια της τοπικής κοινότητας ενισχύει τον συλλογικό χαρακτήρα της πρότασης.
Στην δεύτερη έκδοση του ‘Επιτόπου’, παρατηρείται συνολικά μια οργανική αντιμετώπιση του υλικού. Οι καλλιτέχνες συλλέγουν υλικά και αντικείμενα πεταμένα από την φύση και τον άνθρωπο, επαναχρησιμοποιώντας τα ως πρώτη ύλη. Η διαδικασία αυτή είναι πρωτίστως σαφής στη δουλειά της Μάρθας Δημητροπούλου, η οποία_διαχειρίζεται με λεπτομεροψή και χρονοβόρο τρόπο την πευκοβελόνα, κατ εξοχήν φυσικό απόρριμμα. Η Séverine Hubard επιλέγει να χρησιμοποιήσει στην εγκατάσταση της τα θρανία που έμειναν εγκαταλελειμμένα στα κλειστά δημοτικά σχολεία των χωριών του νησιού, με συμβολικές αναφορές στη σημασία της γνώσης και της εκπαίδευσης. Στα έργα των Eva Τ. Bony και Paul Souviron, ο ασβέστης και τα οικοδομικά_υλικά που χρησιμοποιούν, αντλούνται από το περιβάλλον, υφίστανται επεξεργασία και επιστρέφουν σ’ αυτό. Ο Απόστολος Καρακατσάνης _αντίστοιχα, συνθέτει μια κάτοψη σπιτιού από πέτρα, αναδεικνύοντας την σχέση μεταξύ ερειπίου και θεμελίου.
Δημιουργείται έτσι ένα δίπολο στο_σύνολο των έργων καθώς το υλικό παραγωγής τους έρχεται σε αναμέτρηση με το περιβάλλον ως κάτι ξένο, ενώ η φύση αποτελεί την άμεση και_έμμεση πηγή προέλευσής του. Συνεπώς τίθενται ερωτήματα γύρω από το επαναλαμβανόμενο θέμα παραγωγή-κατανάλωση-απόρριψη, ο κυκλοτερής χαρακτήρας του οποίου, βιώνεται γραμμικά στο χρόνο και το χώρο.
Οι καλλιτέχνες σχολιάζουν τις παρούσες κοινωνικές και οικονομικές_συνθήκες με κριτικό πνεύμα και έμφαση στην τοπικότητα. Η συμπτωματική συλλογική χρήση ευτελών υλικών, αφήνει έναν τόνο νοσταλγίας _αλλά και αισιόδοξης ανασυγκρότησης, που ο θεατής καλείται να σταθμίσει κάνοντας τον κύκλο της διαδρομής.

-Tatiana May Kallergi